Gisteravond zei mijn zoon van 9 jaar: ‘Mama, je weet nooit iets helemaal zeker.’ Deze opmerking, die plaatsvond tussen twee happen pasta Carbonara, zette mij aan het denken.

Terwijl mijn zoon alweer bezig was om met z’n broer de nieuwe tactieken voor een computerspel te bespreken, kwam ik terug met een vraag: ‘Wat doet dat met je als je nooit iets helemaal zeker weet?’ Hij keek mee aan en zei: ‘Soms is het lastig, maar eigenlijk is het vooral fijn.’

Ik nam zijn antwoord in me op en stelde de vraag ook aan mijzelf. Bij mij kwam er niet meteen een antwoord, maar raakte ik meer en meer in de ban van wat hij had gezegd. Waar kwam het vandaan dat mijn zoon dit had opgeworpen en wat betekent het als je nooit iets helemaal zeker weet?

Hoe langer ik erover nadacht, hoe meer vragen zich aandienden. Waarom is het ‘nooit iets helemaal zeker weten’ voor mijn kind vooral fijn en vind ik het meestal lastig? Als ik wist wat ik nu weet, had ik dan andere keuzes gemaakt? Werkt het hebben van zekerheid bevrijdend of is het misschien toch andersom?

Toen zoomde ik uit en ging ik terug naar de tijd dat ik nog kind was en hoe ik toen in het leven stond. Ik was niet bezig met de dag van morgen en alle dagen waren nieuwe kansen. Verkeerde keuzes bestonden niet, hooguit een wat ongemakkelijke situatie als gevolg van een de keuze die was gemaakt. Ik was niet bang om te springen en de val was altijd ondergeschikt aan de sprong.

Heel even was ik terug in de tijd waar gebleekte spijkerbroeken en oversized shirts het modebeeld bepaalden en waar de dagen bestonden uit momenten van school, sport en tijd met vrienden. Met een glimlach dacht ik terug aan toen en er was één woord dat het allemaal samenbracht: onbevangenheid.

Terug naar de opmerking van mijn zoon en het antwoord dat hij gaf. Ik begreep opeens wat hij bedoelde en waarom het voor hem zo voelt. En ik, ik realiseerde me dat bij mij die onbevangenheid al heel lang niet meer de ruimte had gekregen. En terwijl ik mij dat realiseerde, kwam ook meteen het verlangen om dat gevoel terug te krijgen. Niet terug naar toen, maar wel terug naar meer onbevangenheid.

Tijdens deze sociale isolatie kan ik mijzelf uren per dag verliezen in het verslinden van artikelen van wetenschappers en opiniemakers. Vele grafieken, statistieken en overtuigende quotes vliegen over mijn beeldscherm, maar echte antwoorden blijven uit en de ruimte in mijn hoofd wordt alleen maar kleiner.

Juist in de tijd waarin we ons nu begeven, waarin niets zeker is, ben ik ervan overtuigd dat onbevangenheid ruimte gaat geven. Voor mij heeft de opmerking van mijn zoon ertoe geleid dat ik weer in contact ben met onbevangen denken en eindelijk ben gestart met Strategic Pen. Tussen twee happen pasta Carbonara ontving ik onbedoeld een prachtig cadeau.