Met het afronden van de meivakantie en het heropenen van de basisscholen, brak er een nieuwe fase aan in de thuisisolatie. Mijn jongens waren verdeeld enthousiast over de parttime terugkeer naar school. De ruimte die er de afgelopen weken was geweest om je eigen tijd in te delen was hen goed bevallen. Het afstandsonderwijs vroeg weliswaar discipline, maar maakte het ook mogelijk om midden op de dag te gaan voetballen, een taart te bakken of lekker lang te lunchen.
Voor de kinderen was de heropening van school dus niet iets waar ze reikhalzend naar uitkeken. Bij mij lag het wat anders. De gedachte dat morgen het huis een uur of zes leeg zou zijn, leidde tot een licht euforisch ‘kind in de snoepwinkel’ gevoel. Vanaf deze week zou ik twee dagen per week tijdens schooltijd weer een huis voor mijzelf hebben en ongestoord kunnen focussen op mijn eigen dingen. Wat zou ik straks als eerste kiezen om te doen? En hoeveel kon ik kiezen voordat de snoepzak vol zou zijn?
Wat aan het begin van de dag nog zo enorm aantrekkelijk had gevoeld, was echter gedurende de ochtend langzaam uitgedoofd. Toen ik vol enthousiasme was begonnen met het denkbeeldig scannen van de schappen om mijn snoepzak te vullen, merkte ik dat ik helemaal geen behoefte had om te gaan scheppen. Waarom haalde ik geen voldoening uit dit bezoekje aan de snoepwinkel?
Het onbestemde gevoel dat in de ochtend was komen opzetten, werd doorbroken met een gezellige lunch. Ik merkte dat ik tijdens het eten meer ontspande en ik vroeg aan mijn jongens hoe zij terugkeken op de afgelopen maanden en wat voor hen het belangrijkste was wat ze hadden geleerd. Mijn oudste zoon zei: ‘Mam, ik vond het fijn om rustig te kunnen werken en ik weet nu beter wat ik moet doen als ik me verveel.’ Mijn jongste zoon zei: ‘Ik vond het leuk om veel samen te zijn en ik heb beter leren voetballen.’
Ik nam hun woorden in mij op en met een glimlach ruimde ik vervolgens de tafel af. De antwoorden reflecteerden mooi wie zij zijn en wat hen beweegt. Het gemis van wat er níet was geweest kreeg niet de aandacht, maar bij allebei stond centraal wat deze periode hen had gebracht. De thuisisolatie, die in het begin onoverkomelijk had geleken, was voor beide jongens een fijne tijd geworden waarin nieuwe dingen waren geleerd en ontdekt.
Terwijl de jongens aan de laatste schoolopdracht van de dag begonnen, werd ik me ervan bewust waarom ik me eerder die dag geen raad had geweten met mijn denkbeeldige snoepwinkel. Ik had helemaal geen behoefte aan dat snoep. Mijn snoepzak bleek onbewust ruim gevuld geraakt met andere smaken: gesprekken voeren waarvoor nooit tijd is, een inkijkje in hoe mijn kinderen leren, de kracht van het loslaten ervaren, meer in het moment zijn en de focus vinden in mijn werk. Deze nieuwe fase had ik kennelijk nodig om dit snoep bewust te gaan consumeren.