Ik kan er niet omheen, ook bij mij leeft de vraag waar we goed aan doen met de aanpak van Corona. Want, wat is goed? Wat goed is voor de een, kan de nekslag zijn voor de ander. En een win op de korte termijn, is dat ook een win op de lange termijn?

Ik twijfelde of ik hierover wat ging schrijven. Niet omdat ik het niet een belangrijk onderwerp vind, maar omdat er al zoveel over wordt geschreven. De meningen over het coronabeleid, van wetenschappers, medici, politici, burgers en journalisten, buitelen over elkaar heen en komen via allerlei kanalen tot ons.

En dat is nu precies de reden waarom ik wél achter mijn laptop ben geschoven. Diezelfde laptop die mij dagelijks, op vele momenten per dag, voorziet van allerlei nieuws en opinie over het thema met de grote C. Ik ga niet nog een nieuwe mening toevoegen aan het lijstje van de juiste aanpak, maar ik wil stilstaan bij de vraag: wat vind ik eigenlijk van al die geluiden die op me afkomen?

Ik merkte afgelopen week dat ik moeite begon te krijgen met de toon van sommige berichten die het coronabeleid ter discussie stellen. Vrijheid van meningsuiting is een groot recht, waar ook ik dankbaar gebruik van maak, maar in steeds meer artikelen en berichten miste ik de reflectie. Met de kennis van nu worden de keuzes van toen stevig bekritiseerd en er wordt voorbijgegaan aan wat het wél heeft opgeleverd.

Het beleid dat twee maanden geleden was afgekondigd, heeft ons wellicht behoed voor een nog groter verlies. Wellicht, want we weten niet wat ander beleid ons had gebracht en of alle resultaten zijn toe te schrijven aan de maatregelen die zijn getroffen. Wat we achteraf kunnen vaststellen, is dat we op de top van de epidemie iedereen van een IC-bed konden voorzien, dat er rust werd gebracht in een samenleving die in paniek raakte en dat er sprake was van grote verbondenheid.

In een situatie die razendsnel veranderde -waarin binnen een week beelden van lacherige elleboogstoten plaatsmaakten voor heftige beelden op de IC- werd daadkrachtig opgetreden door het kabinet. Vanaf medio maart vond snelle besluitvorming plaats, waarbij bijna alle partijen hun politieke kleur ondergeschikt maakten. Uit onafhankelijke peilingen bleek, dat het overgrote deel van de burgers zich kon vinden in de maatregelen en blij was dat er eenduidig richting werd gegeven vanuit Den Haag.

Nu de piek in de zorg voorbij is en een deel van de isolatie is opgeheven, is het geluid in de samenleving veranderd. Waar in het begin van de crisis de minister-president veel bijval kreeg ómdat hij richting gaf, lijkt er nu steeds minder draagvlak te zijn voor de lijnen die zijn uitgezet in het collectieve belang. Individuele belangen worden sterker verkondigd en politieke kleur is weer meer hoorbaar. Er wordt steeds meer kritiek geuit op het beleid van de overheid, dat ook in de huidige vorm nog steeds sterk stuurt op het verkleinen van besmettingsrisico’s.

Niets mis met een kritische houding ten aanzien van het kabinetsbeleid, maar waarom is de toon veelal zo verwijtend en wie garandeert dat ander beleid -anders dan het overheidsbeleid- een beter effect sorteert? Tegenstanders van het beleid laten weinig ruimte voor de context waarin eerdere afwegingen zijn gemaakt en polarisatie ligt op de loer.

Waarom niet kiezen om met meer nuance en begrip te kijken naar keuzes die zijn gemaakt en via dialoog voortdurend te blijven identificeren wat beter kan? Een verdeelde samenleving met ieder ‘zijn gelijk’ gaat ons zeker niet dichterbij een antwoord brengen voor de aanpak van deze crisis.

Het is een feit dat wetenschap bestaat bij de gratie van het voortschrijdend inzicht. Er is geen ultieme aanpak en zeker niet als onderzoek pas een paar maanden onderweg is en nog veel onbekend is; wat vandaag in theorie het beste lijkt, kan morgen alweer onderuit zijn gehaald door de praktijk.

We leven niet in een sprookje en kunnen de afloop niet voorspellen, maar soms lijkt het erop dat de overheid wordt verweten niet over toverkunsten en een glazen bol te beschikken.